مرحوم آیت‌الله مصباح یزدی در یکی از بیانات خود بر فضیلت سلام و صلوات بر پیامبر اکرم(ص) و جایگاه ویژه این عمل در ارتباط معنوی انسان با خداوند تأکید کره‌اند. ایشان با اشاره به رأفت و رحمت پیامبر(ص) نسبت به انسان‌ها، صلوات را راهی آسان برای توجه به آن حضرت و بهره‌مندی از فیض الهی دانسته‌اند. متن بیانات این موضوع تقدیم شما
به گزارش خبرگزاری حوزه، گزیده‌ای از بیانات مرحوم آیت‌الله مصباح یزدی در رابطه با «رأفت و رحمت پیامبر اکرم(ص) و فضیلت سلام و صلوات بر وجود مبارک ایشان» تقدیم شما فرهیختگان می‌شود.
رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌وآله فرمودند: خداوند متعال دو فرشته را مأمور فرموده است که هر کس در شرق یا غرب عالم به من سلام کند، پاسخ سلام او را بدهند؛ اما اگر کسی به خانه من بیاید و به من سلام کند، خودم پاسخ او را خواهم داد.
درباره بعضی از اعمال، آن‌قدر فضیلت وارد شده است که واقعاً ذهن امثال بنده، با این میزان ایمان و معرفت، نمی‌تواند این فضیلت‌ها را به‌درستی باور کند. از طرف دیگر، این روایات آن‌قدر فراوان‌اند که انسان جرئت نمی‌کند همه آن‌ها را نقل کند و مثلاً بگوید حدیثش ضعیف است یا نمی‌دانم، صلاح نیست درباره آن سخن بگوییم. این مسئله درباره امور مختلفی مطرح است که یکی از آن‌ها، صلوات و سلام بر خود پیامبر اکرم(ص) است.
در حدیثی، گویا به این مضمون آمده است که کسی که یک صلوات بر پیامبر اکرم(ص) بفرستد، هیچ گناهی برایش باقی نمی‌ماند: «مَنْ صَلَّی عَلَیَّ مَرَّةً لَمْ یَبْقَ مِنْ ذُنُوبِهِ ذَرَّةٌ».
این مطلب برای انسان بسیار عجیب به نظر می‌آید. فرض کنید کسی سال‌ها گناهان زیادی مرتکب شده و گناهان کبیره‌ای انجام داده است. چون در روایت آمده است «مِنْ ذُنُوبِهِ» و تعبیر «مِنْ ذُنُوبِهِ الصَّغَائِرِ» نیامده است، آن‌وقت یک صلوات بفرستد و همه این گناهان اصلاح شود. این چه سری در این مسئله نهفته است؟
اگر پیامبر اکرم(ص) مبعوث نشده بودند، یعنی اگر قرآن نازل نشده بود، من و شما چه چیزی از اسلام می‌فهمیدیم؟ چه می‌فهمیدیم که چگونه با خدا رفتار کنیم؟ زندگی برای چه چیزی است؟ نه‌تنها من و شما، بلکه انسان‌های بسیار بزرگ‌تر از ما و میلیاردها انسانی که در طول تاریخ مسلمان شده‌اند و به برکت اسلام بهشتی می‌شوند و به قرب خدا می‌رسند، همه این‌ها به برکت وجود مقدس پیامبر اکرم(ص) است.
اجمالاً می‌دانیم که اگر بخواهیم در میان انسان‌ها کسی را مظهر عطوفت معرفی کنیم، وجود مقدس پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله است: «فَلَعَلَّکَ بَاخِعٌ نَفْسَکَ عَلَیٰ آثَارِهِمْ إِنْ لَمْ یُؤْمِنُوا بِهَٰذَا الْحَدِیثِ أَسَفًا».
آن حضرت آن‌قدر غصه می‌خوردند که چرا مردم ایمان نمی‌آورند؛ چرا به من ایمان نمی‌آورند و چرا کاری نمی‌کنند که موجب سعادتشان شود و از عذاب نجات پیدا کنند. خداوند به ایشان دلداری می‌دهد و می‌فرماید: «می‌خواهی از این غصه جان بدهی؟» ما این عالم را برای امتحان قرار داده‌ایم. این‌قدر غصه نخور که چرا ایمان نمی‌آورند.
«لَقَدْ جَاءَکُمْ رَسُولٌ مِنْ أَنْفُسِکُمْ عَزِیزٌ عَلَیْهِ مَا عَنِتُّمْ حَرِیصٌ عَلَیْکُمْ بِالْمُؤْمِنِینَ رَءُوفٌ رَحِیمٌ».
این کلام مطلق است و معانی بسیاری در آن نهفته است. در عالم خلقت و در میان مخلوقات خدا، چه کسی دوست‌داشتنی‌تر از پیامبر اکرم(ص) پیدا می‌شود؟ چه کسی رأفت، رحمت و مهربانی‌اش به‌اندازه اوست؟
به گمان بنده، این اهمیتی که برای سلام و صلوات بر پیامبر اکرم(ص) و ائمه اطهار(ع) وجود دارد، صرفاً یک تشریفات و قرارداد نیست، بلکه اثر تکوینی دارد؛ یعنی دل انسان با توجه به وجود مقدس پیامبر اکرم(ص)، با خدا ارتباط پیدا می‌کند؛ آن هم از راحت‌ترین و آسان‌ترین راه، راهی که موجب سعادت انسان، یعنی ارتباط با خدا، می‌شود.
«وَمَا خَلَقْتُ الْجِنَّ وَالْإِنْسَ إِلَّا لِیَعْبُدُونِ».
این، بهترین، مفیدترین و شیرین‌ترین راه است؛ کاری که هیچ سختی‌ای ندارد. همین که انسان توجه پیدا کند و یک سلام بدهد، دیگر چه کاری از این آسان‌تر می‌توان انجام داد؟ اما همین کار ساده، آسان و شیرین، بهترین اثر را دارد؛ زیرا انسان به واسطه میان خود و خدا توجه پیدا می‌کند.
برای اینکه بهتر بتوانیم از این دریای رحمت، عطوفت و فیض الهی استفاده کنیم، دل‌هایمان را از همین‌جا متوجه وجود مقدس پیامبر اکرم(ص) می‌کنیم و عرض می‌کنیم:
«السَّلَامُ عَلَیْکَ أَیُّهَا النَّبِیُّ وَرَحْمَةُ اللَّهِ وَبَرَکَاتُهُ».