آیت‌الله حائری شیرازی(ره) در سیره و آموزه‌های تربیتی خود، بر اهمیت «رفاقت والدین با فرزندان» تأکید ویژه‌ای داشتند. ایشان با بیانی روان و صریح، مسیری منطقی را ترسیم می‌کنند که از بازی آغاز شده و به تربیت دینی و هدایت فرزند می‌انجامد.

پدری که اولین رفیق فرزندش نباشد، بچه‌اش را باخته است. وقتی با فرزندت بازی کردی با تو صمیمی می شود؛ وقتی با تو صمیمی شد به تو اعتماد می کند؛ وقتی به تو اعتماد کرد، از تو سؤال می‌کند و جواب می‌دهی و راهنمایی‌اش می‌کنی.

یعنی خودبه‌خود دنبالت می‌آید، نمی‌خواهد بیاوری‌اش. اگر می‌خواهی همراهت بیاید، نمی‌توانی غل و زنجیر به او ببندی و بِکِشی؛ خودِ «محبّت»، غل و زنجیر است!

منبع: راه رشد، ج۲، ص۱۳۲